Στη Βουλή επανέρχεται το ζήτημα των παλαιών κατασκευών με αμιαντοτσιμέντο στο Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς και στις εγκαταστάσεις του ΕΚΑΒ, αυτή τη φορά με ερώτηση των βουλευτών του ΚΚΕ Γιάννη Δελή και Λεωνίδα Στολτίδη προς τον υπουργό Υγείας.
Οι δύο βουλευτές ζητούν να προχωρήσει η απομάκρυνση των αμιαντούχων υλικών και να υπάρξει παρακολούθηση της υγείας εργαζομένων που ενδέχεται να έχουν εκτεθεί σε ίνες αμιάντου.
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση βασίζεται στις καταγγελίες του Σωματείου Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Κιλκίς, το οποίο κάνει λόγο για επτά σημεία στον νοσοκομειακό χώρο με παλαιές στέγες από αμιαντοτσιμέντο. Μεταξύ αυτών αναφέρεται το υπόστεγο στις εγκαταστάσεις του ΕΚΑΒ, κάτω από το οποίο εισέρχονται ή σταθμεύουν ασθενοφόρα.
Η ύπαρξη των συγκεκριμένων σημείων δεν αποτελεί νέα καταγγελία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται το Σωματείο, πριν από περίπου έναν χρόνο πραγματοποιήθηκε αυτοψία από την Πολεοδομία Κιλκίς, έπειτα από εισαγγελική παραγγελία, και καταγράφηκαν επτά σημεία με στέγες από αμιαντοτσιμέντο. Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι έχουν θέσει το πρόβλημα επανειλημμένα στις αρμόδιες αρχές.
Τι ζητούν Δελής και Στολτίδης
Στην ερώτησή τους οι βουλευτές του ΚΚΕ αναφέρουν ότι πρέπει να εξεταστούν τα ύποπτα υλικά, να απομακρυνθούν όσα είναι σπασμένα ή φθαρμένα και, όπου απαιτείται, να εφαρμοστούν μέθοδοι στεγανοποίησης, εγκλεισμού ή οριστικής αφαίρεσης.
Ζητούν συγκεκριμένα από τον υπουργό Υγείας να γνωστοποιήσει τι μέτρα θα λάβει η κυβέρνηση ώστε «να προχωρήσει άμεσα η διαδικασία απομάκρυνσης του καρκινογόνου αμιάντου από το Νοσοκομείο του Κιλκίς» και να πραγματοποιηθεί υγειονομική παρακολούθηση των εργαζομένων που ενδέχεται να έχουν εκτεθεί.
Ο αμίαντος συνδέεται πράγματι με σοβαρές ασθένειες, μεταξύ των οποίων η αμιάντωση, το μεσοθηλίωμα και ο καρκίνος του πνεύμονα. Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει ειδικά μέτρα προστασίας για τους εργαζομένους που εκτίθενται ή ενδέχεται να εκτεθούν σε σκόνη αμιάντου, καθώς και ιατρική επίβλεψη στις περιπτώσεις επαγγελματικής έκθεσης.
Χρειάζεται, ωστόσο, μία κρίσιμη διάκριση: η παρουσία αμιαντοτσιμέντου σε ένα κτίσμα δεν σημαίνει από μόνη της ότι υφίσταται η ίδια άμεση έκθεση σε ίνες αμιάντου. Το αμιαντοτσιμέντο χαρακτηρίζεται ως μη εύθρυπτο αμιαντούχο υλικό, με χαμηλότερη δυνατότητα απελευθέρωσης ινών όταν παραμένει σε καλή κατάσταση. Ο κίνδυνος αυξάνεται όταν το υλικό φθείρεται, σπάει, κόβεται ή διαταράσσεται.
Τι έχει απαντήσει το Υπουργείο Περιβάλλοντος
Σημαντικό στοιχείο στην υπόθεση αποτελεί πρόσφατη απάντηση του Τμήματος Επιθεώρησης Περιβάλλοντος Βόρειας Ελλάδας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας προς το Σωματείο.
Σύμφωνα με το Iatronet, η υπηρεσία ανέφερε ότι η νομοθεσία δεν επιβάλλει γενική υποχρέωση αφαίρεσης όλων των αμιαντούχων υλικών εφόσον αυτά βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Αυτό καθιστά κρίσιμη την τεχνική αξιολόγηση της κατάστασης των συγκεκριμένων φύλλων και, εφόσον υπάρχουν φθορές, τον ασφαλή χειρισμό τους με τις ειδικές διαδικασίες που προβλέπονται για τον αμίαντο.
Δεύτερη κοινοβουλευτική παρέμβαση μέσα σε λίγες ημέρες
Για το ίδιο θέμα είχε προηγηθεί και παρέμβαση του βουλευτή Κιλκίς του ΠΑΣΟΚ Στέφανου Παραστατίδη. Στις 27 Αυγούστου καταχωρίστηκε στη Βουλή η ερώτηση 7839 με θέμα «Παραμονή παλαιών στεγών από αμιαντοτσιμέντο στο Νοσοκομείο Κιλκίς».
Ο κ. Παραστατίδης είχε ζητήσει, μεταξύ άλλων, να διευκρινιστεί εάν έχει γίνει επίσημη ταυτοποίηση των υλικών, εργαστηριακός έλεγχος, μέτρηση ινών και τεχνική εκτίμηση κινδύνου, καθώς και να κατατεθεί η σχετική υπηρεσιακή αλληλογραφία.
Το ζήτημα αναδεικνύεται μάλιστα λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση σημαντικών έργων στο Νοσοκομείο Κιλκίς. Στις 3 Ιουνίου εγκαινιάστηκε το ανακαινισμένο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, έργο προϋπολογισμού 1,6 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις και σε άλλους χώρους του νοσοκομείου.
Μετά τις διαδοχικές καταγγελίες και τις δύο κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις, το βασικό ερώτημα που παραμένει είναι αν υπάρχει ολοκληρωμένη τεχνική αξιολόγηση για την κατάσταση καθενός από τα επτά καταγγελλόμενα σημεία και ποιο σχέδιο διαχείρισης προβλέπεται για όσα υλικά κριθεί ότι πρέπει να απομακρυνθούν.